“Het valt wel, maar niet mee!”, over mijn ervaringen met de Conversiestoornis.

‘Omdat je ver van de kliniek vandaan woont en je klachten de afgelopen tijd flink zijn toegenomen, denken wij toch aan een opname, Deborah.’ Terwijl ze dit zeggen denk ik dat ze me in de maling nemen. Ik kom al snel met een goed idee, vind ik zelf tenminste. ‘Ik kan wel twee weken vakantie opnemen voor de behandeling, zodat ik daarna weer terug kan naar mijn oude leven?’

Terwijl Deborah eerst druk bezig was met het vergeten van haar problemen, tevreden houden van haar omgeving, mannen, alcohol, hard werken en tussendoor studeren, krijgt ze hier al snel een nieuw leven voor terug, vol paniekaanvallen. Dagelijks valt ze flauw en dit past niet in haar overvolle agenda, maar hoelang valt het nog te negeren?

Deborah beschrijft in haar dagboek Het valt wel, maar niet mee! hoe ze tijdens haar studentenleven ziek wordt en met de diagnose conversiestoornis terechtkomt in de psychiatrische kliniek COLK. Hoe kan ze zichzelf staande houden in een wereld waarin alles, inclusief zijzelf, omvervalt?

Mijn boek is hier te bestellen.

Er heerst nog veel taboe rondom de conversiestoornis, o.a. veroorzaakt door de diverse manieren waarop een conversiestoornis zich kan uiten: verlamming van de ledematen, problemen met gezicht of gehoor, algemene vermindering van de zintuiglijke waarneming en verlies van het spraakvermogen. Ook kunnen motorische stoornissen of stuipen optreden.

Omdat er geen lichamelijke oorzaak te vinden is wordt deze doelgroep vaak van het kastje naar de muur gestuurd. Met veel onbegrip, verdriet en hoge medische kosten als resultaat. Hoe langer deze klachten onbehandeld blijven, des te groter de kans is op langdurige ziekte. Meer bekendheid zorgt voor snellere diagnoses. Wanneer alle (huis)artsen weten wat een conversiestoornis is en er wordt doorverwezen naar de juiste zorg, dan is Deborah haar missie geslaagd: het doorbreken van het taboe rondom conversiestoornis. Daarom begon Deborah vier jaar geleden haar blog hetvaltwelmaarnietmee.nl en schreef ze het gelijknamige boek. Hierin vertelt Deborah hoe zij de conversiestoornis, met vallen en opstaan, heeft overwonnen.

Deborah de Poorter: “het begon met flauwvallen, al snel meerdere keren op een dag. Artsen konden geen oorzaak vinden en noemden mijn klachten ‘aandachttrekkerij’. Met wat zoute drop zou het wel weer overgaan. Na een lange zoektocht kreeg ik eindelijk de diagnose: een conversie- én angststoornis. Mijn lichaam zette psychische stress en trauma’s om in lichamelijke klachten. Eindelijk kon ik aan mijn herstel beginnen. Deze zoektocht en mijn eenzaamheid hierin, dit gun ik niemand. Een van de redenen waarom ik mijn boek heb geschreven.”